غم و اندوه خود را پیش خدا مى‌برم

آیه ۸۶ سوره مبارکه یوسف

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

قَالَ إِنَّمَا أَشْکُو بَثِّی وَحُزْنِی إِلَى اللّهِ وَأَعْلَمُ مِنَ اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ

گفت من شکایت غم و اندوه خود را پیش خدا مى‌برم و از [عنایت] خدا چیزى مى‌دانم که شما نمى‌دانید.

درباره‌ی آیه

«بثّ» به حزن شدید گفته می‌شود که گویا شدت آن باعث شده که دارنده‌اش نتواند آنرا بیان کند. ۱- موحّد درد دل خود را تنها با خداوند در میان مى‌گذارد. «انّما اشکوا... الى اللَّه» ۲- آنچه مذموم است سکوتى است که بر قلب واعصاب فشار مى‌آورد و سلامت انسان را به خطر مى‌اندازد و یا ناله وفریاد در برابر مردم است که موقعیت انسان را پایین مى‌آورد. امّا شکایت بردن به خدا مانعى ندارد. «اشکوا...الى اللَّه» ۳- در گفتگو با خدا لذّتى است که افراد عادى نمى‌فهمند.«اشکوا... الى اللَّه» ۴- افراد ظاهربین از کنار حوادث به راحتى مى‌گذرند ولى انسان‌هاى ژرف‌نگر آثار و حوادث را تا قیامت مى‌بینند. «اعلم من اللَّه ...» ۵ - یعقوب به زنده بودن یوسف و سرآمدن فراغش و به حقایقى درباره‌ى خدا و صفات او آگاه بود که بر دیگران پوشیده بود. «اعلم من اللَّه ما لاتعلمون» *

 *تفسیر نور

 

/ 0 نظر / 30 بازدید